Në një botë që ecën me shpejtësi, ku teknologjia dhe zhurma e përditshme po na largojnë gjithnjë e më shumë nga rrënjët, ndoshta vlen të ndalemi për një çast dhe të kujtojmë atë zë të butë nënash që dikur na vuri në gjumë me një ninullë:
“Nina nana, qiki jem…”
A ju ka marrë malli për ato net kur gjyshja tundte djepin e drurit, ndërsa era sillte aromën e luleve të oborrit? Për zërat e ngrohtë që këndonin ninulla që nuk ishin thjesht këngë, por bekime, dashuri dhe paqe?
Tradita shqiptare ruan në vetvete butësinë e shpirtit tonë — fjalët e thjeshta që bartin kujtime, ndjenja dhe histori brezash. Ato ninulla nuk ishin vetëm për të fjetur fëmijët, por për t’i mësuar dashurinë, kujdesin dhe gjuhën e zemrës.
Sot, ndoshta është koha t’i risjellim ato tinguj në shtëpitë tona. Të kujtojmë rrënjët, aromën e traditës, dhe nënat e gjyshet që me një këngë të butë i jepnin botës më shumë dashuri se çdo fjalë moderne.
Sepse në fund, çdo “qiki jem” mbart brenda tij dashurinë më të pastër që njeh njeriu.
