Babi, më premto se nuk do të zemërohesh nëse të them diçka?
– Më thuaj, zemra ime.
– Jo, më premto më parë që nuk do nxehesh!
– Në rregull, të premtoj.
– Sot qava para të gjithë klasës.
– Oh…përse?
– Mësuesja tha që detyrat e mia të shtëpisë nuk ishin bërë mirë.
U mërzita dhe qava.
– Dhe mendon se duhet të zemërohem për këtë?
– Shokët e mi të klasës thonë se e qara është dobësi, se vetëm fëmijët e brishtë e bëjnë këtë.
– Dëgjo i dashur. Ka dy gjëra që dua të të them, dhe duhet t’i mbash mend përgjithmonë.
– Të premtoj, babi.
– E para është se jam krenar për ty.
Të dish të qash nuk është shenjë dobësie, por force. Lotët u përkasin atyre që ndiejnë vërtet.
Ata që preken kanë një zemër që punon, që jeton.
Ti nuk je një kukull pa emocione: je një fëmijë që ndjen, që mendon, që do.
Dhe më beso, edhe miqtë e tu kanë qarë, thjesht nuk e pranojnë.
Kur bie një lot, mos u turpëro: ajo pikë pastron dhimbjen dhe e lehtëson shpirtin.
– Dhe e dyta?
– Se të bësh gabime është normale. Të gjithë i bëjnë, madje edhe unë edhe mami.
Nuk rritesh duke shmangur gabimet, por duke mësuar prej tyre.
Rrëzohu, ngrihu dhe vazhdo të përpiqesh: kështu rritesh.
Nuk zemërohem për një provim të dështuar.
As sepse qave.
Përkundrazi, jam i lumtur.
I lumtur që kam një djalë që nuk ka frikë të ndiejë, të tregojë emocionet e tij, të jetë njeri me ndjenja.
Sepse ata që dinë të bëjnë gabime dhe që dinë të qajnë kanë një guxim të rrallë: guximin për të jetuar vërtet.
Mbaje kokën lart, vogëlushi im.
Përballoje jetën kështu, me zemër të hapur.
