Mesazhi që tronditi rajonin – Thirrje e menjëhershme që të ZGJOHENI!
Adi Bebaniq
Një 23-vjeçar nga Mostari, Adi Bebaniq, ka ndarë në Facebook një mesazh që ka lënë pa fjalë mijëra njerëz. Ai u bën thirrje të gjithëve të zgjohen, të ndalen së ankuari, urrejtur e gjykuari, dhe të marrin në dorë jetën e tyre.
“Në dhjetor të vitit 2011, bota ime u shemb.”
“Gjithçka që doja, gjithçka që ëndërroja të bëhesha – u zhduk. Nuk e dua dhjetorin, as dimrin. Ai m’i mori babanë dhe kurrë nuk ma ktheu më.
Ai ishte 44 vjeç. Ishte gjithçka për mua, por kurrë nuk ia thashë. Dhe këtë nuk do t’ia fal vetes. Në shtëpi mbetëm unë dhe tri gra: gjyshja, mamaja dhe motra ime. Mamaja ishte 38 vjeç, motra 14.
Për muaj të tërë u bëra gjithçka për atë familje: nip, vëlla, djalë, zot shtëpie. Zgjoja kafen, gatuaja drekë e darkë çdo ditë, dhe shpesh i hidhnim, sepse nuk hanin dot nga dhimbja e mërzia. Nuk flija me net, sepse fshija lotët e të tjerëve, por vetë asnjëherë nuk qava. Ndërkohë isha edhe nxënës i shkëlqyeshëm në gjimnaz.
Dhjetë ditë pas atij dhjetori tragjik, motra ime mezi i mbijetoi një serie operacionesh në zorrën e trashë: një, pastaj një tjetër, pastaj e treta. Mjekët bënin gabime dhe çdo gabim e rregullonin me një prerje të re. As atëherë nuk qava.
Një vit pas atij dhjetori të zi, sapo kisha mbushur 18 vjeç. E njëjta dhomë spitali, diagnozë e re. Këtë herë mama. Një sëmundje prej tre shkronjash. S’ke baba, dhe tani rrezikon të mos kesh as nënë – çdo natë i njëjti makth, e njëjta ankth. Prapë nuk qava. Motra ime qante, dhe dikush duhej të mbante veten.”
—
“Askush s’punonte. S’di çfarë hanim. Por kurrë nuk u dorëzova.”
“Nuk punonte askush një vit të tërë, kishim nevoja, kisha përgjegjësi, por nuk e di si jetonim. Megjithatë nuk u dorëzova kurrë.
Sot jam 23 vjeç. Punoj që nga mosha 18-vjeçare. Kam pesë vite përvojë pune. Punoj diçka që e dua dhe qesh kur shkoj në punë. Nuk kam pasur asnjëherë dikë që të më shtyjë para ose të më tregojë rrugën.
Motra ime sot është 21 vjeç. Është më e bukura në botë. Ka dy punë. Javën e kaluar më huajti para – më duheshin urgjent. Sot mama është sërish e kuruar, e fortë, e bukur, dhe farmacistja më e dashur në qytetin buzë Neretvës.”
—
“Nuk e shkruaj këtë për t’u qarë hallin.”
“Nuk më duhet më keqardhja e askujt – po i jetoj ëndrrat e mia. Po e shkruaj sepse jam lodhur me sa shumë ankohen njerëzit, sa viktima ndihen, sa të rraskapitur duken nga gjithçka.
Jeni të mbushur me negativitet dhe bosh brenda. Asnjëri prej nesh s’ka pasur jetë perfekte. Kemi qenë të trishtuar, të rrënuar, pastaj përsëri të gjallë; kemi qenë të uritur, pastaj sërish të ngopur.
Merreni jetën në duar dhe tundeni fort. Shfrytëzojeni çdo shans. Duajeni vendin ku ecni – është i juaji. Ky nuk është fjalim motivues.
Ky është një apel urgjent:
Ndalo së qenuri frikacak. Ndalo së gjykuari çdo gjë që nuk të pëlqen në rrjete. Ndalo t’i bashkohesh turmave që ekzistonin para se të lindje. Ndalo ndarjet. Dhe, të lutem, mos urre.
Ke vetëm këtë jetë. Shfrytëzoje.
Duaj me gjithë zemër.
Natë e mirë.”
— Adi Bebaniq
