asi vdiq gruaja ime, e flaka jashtë djalin e saj sepse nuk ishte gjaku im — 10 vjet më vonë, u zbulua një e vërtetë që më shkatërroi.”
E hodha çantën e tij të vjetër dhe të konsumuar në dysheme dhe shikova me ftohtësi në sytë e djalit 12-vjeçar.
—”Dil jashtë. Ti nuk je djali im. Gruaja ime ka ikur — nuk kam asnjë arsye të të mbaj këtu. Shko ku të duash.”
Ai nuk qau.
Ai nuk iu lut.
Ai thjesht uli kokën, mori çantën e tij të grisur dhe doli nga dera… pa thënë asnjë fjalë.
Dhjetë vjet më vonë, kur e vërteta doli në dritë… e vetmja gjë që dëshiroja ishte të ktheja kohën time pas.
Gruaja ime kishte vdekur papritur nga një goditje në tru, duke më lënë vetëm me një djalë 12-vjeçar.
Por ai nuk ishte djali im.
Nuk kishte arsye ta mbaja në jetën time.
Ai ishte një fëmijë i qetë. Respektues. Por gjithmonë i distancuar.
Ai e dinte – thellë- thellë – se unë nuk e kisha dashur kurrë.
Një muaj pas funeralit, e pashë në sy dhe i thashë te dua shum.
